DRAGONTEMPO

Züğürt hesabı; parası biten eski defterini açar kimden ne kadar alacağını hesaplarmış. İşte benimki de biraz o hesap oldu. Buraya yazı yazacak kadar zaman yaratamayınca, “acaba ne yapayım” diye ne zamandır düşünüyordum. Neyse aylar önce Hürriyet’e gönderdiğim bir yazı, bir süre önce yayımlanınca kurtarıcım oldu.

Ancak yazım aslında çok daha uzundu ve haberdeki fotoğraflar da bana ait değil. Belki yolda düştü belki de yetersiz kaldı, bilemiyorum! Artık başka bir vesileyle yazının tamamını ve fotoğrafları görebilmeniz umuduyla…

Yazı burada:

http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=11463798&p=2

Kısaca derim ki:…

Moğolistan ile ilgili “en azından bir tek tümce farklıysa okurum” gibi birşey derseniz aşağıdaki linki tıklayın derim. Bu uyarıyı ”leyn, zaten biz bunları biliyorduk ne diye bizim zamanımızı yoruyorsun” dememeniz için yazdım. Vakit nakittir. Zamanınızı çalmak istemem…

http://www.dw-world.org/dw/article/0,2144,3810554,00.html

Başka yazılar da gelir elbet ama bu aralar yoğunum; pirinç parası işte, naaparsınız!

Yaaa, bilmiyordunuz. Siz oradaki yazıların tamamen “ilk Türkçe yazılar” olduğunu sanıyordunuz değil mi? Ama değil işte… Durum şu: Orhun ya da diğer adıyla Göktürk yazıtlarının üzerinde Çince yazı da var. Ama bundan bihabersiniz o ayrı! … devamı!

Hâlâ Ulan Batur’dan bir türlü çıkamamış olmanın üzüntüsü var bende de ama işte her dem elim yazıya gitmiyor. Uzatmayayım…

Ulan Batur’dan Orhun yazıtlarının oraya varmak tam bir “safari.” Hani şu turizmde kullanılan “safari” var ya, sahici olanı vakti zamanında Afrika’da yapılırmış. Şimdi Antalya’da ciplerle kıytırık dağ tepe aşmaya da safari deniyor ya, hah işte, bunun harbi olanı bu iki mesafe arasında yapılıyor.

Otobüs camı olduğu için dışarıyı fotoğraflamayı hiç sevmem o nedenle de sizlere vahşi at sürüsünün ya da kartalların (yoksa şahin ya da doğan mıydı, kusuruma bakmayın kuş konusunda cahilim) uçuştuğu boş arazideki hayvan fotoğraflarından demetler sunamıyorum. Bir daha gidersem, o zaman özel olarak arabayı durdurup çekerim. Ama işte bu seyahat tam bir gerçek safari. Bunun nedeniyse son derece bozuk olan yollar. Aslında yol da yok. Zamanla geçen arabaların bıraktığı izleri steplerde takip ediyorsunuz o kadar. Ulan Batur’dan çıktıktan bir süre sonra kötü bir asfalt yoldan gidiliyor sonra toprağa giriyor araba ha babam de babam tozu yuta yuta, dura kalka yol alınıyor. Zaten mesafenin yarısına geldiğimizde şoför otobüsün arka tarafındaki havalandırmayla iligli olan büyücek bir filtreyi çıkarıp yerine yeni filtreyi taktı. Yani anlayacağınız, havalandırmalardan artık filtre olduğu kadarıyla geçen havayı soluyorduk. İşte böyle yollar, yani araba lastiği falan patlasa ve yedek de olmasa kalırsınız alimallah, öle yerler yani. Kısaca şunu söyleyeyim; Moğolistan bu haliyle devam ederse ve kimse de onlara dokunmazsa, muhtemelen iki yerleşim yeri arasında yeni bir yol belki bir 15 yıl sonra falan açılır. O da artık ne kadar yol olursa! … devamı!

Bu fotoğraftakiler ne madem? Hâlâ yetişiyorlar. İşte size Moğol steplerinde yetişenler. Bunlar hâlâ bozkırlarda yetişiyorlar. Bunların varoluşlarına bir tür bilinmezlik de denilebilir. Yani UFO hikâyeleri gibi, işte fotoğrafta da gördüğünüz gibi uçsuz bucaksız topraklarda birden ortaya çıkıveriyorlar, bozkırların içinden yürüyüp geliyorlar ve işte aşağıdaki fotoğrafta da gördüğünüz gibi geldikleri gibi yine steplerin içine doğru kaybolup gidiveriyorlar.

Onlar biraz sessiz sedasız ve bir anda olup bitebiliyorlar. O anı yakaladınız yakaladınız, yakalayamadınız bir kent efsanesi olarak hep anlatılageliyorlar. Ama ne şanslıyım ki ve sizler ne şanslısınız ki işte ben o anı fotoğraf makinemin deklanşörüme basarak yakalamış oldum. Sizler de gözlerinizle görmüş oldunuz. … devamı!