DRAGONTEMPO

Başlıktan bir şey anlamadınız ama işte aynen böyle! Pekin’de olimpiyatlar için gelen bir grup gazeteci Fransa’daki olimpiyat merkezinden doğru akredite olanlar. Bu gazeteciler grubu sporculara görece yakın olabildikleri gibi, yarışmaların yapıldığı spor alanlarına da girebiliyorlar. Video ve fotoğraf çekimi bir yere kadar serbest bir yere kadar değil vs vs. Daha böyle birkaç ayrıntısı daha var. Bir de akredite olmayanlar yani yarı akredite olanlar var: Pekin hükümeti sanki bunların üzerine daha bir titriyor gibi ve bunların keyifleri daha gıcır sanki. Hem kalabalıklar hem de Pekin ve Çin içinde daha fazla dolaşabilecek zamanları var: Çoğu yurtdışından gelen, akredite olanlardan çok daha fazla binlerce gazeteci. Bu gazetecilerse ne olimpiyat köyüne girebiliyorlar ne de spor alanlarına. Bir de çoğunluğu Çinli gazeteci olup hiçbir şekilde akredite olmayan ve içinde yabancıların da olduğu gazeteciler grubu da var. Bunlarsa çoğunlukla Pekin’de dolaşıp Pekin’in havasını yakalayıp çalıştıkları yayın organına aktarmaya çalışıyorlar. Bunlarsa, çoğunlukla zamanında yarı akredite hakları olup da bunu atlamış olanlar.

Ben yetkililere gidip gidip, “Pekin’de şu an için kaç tane gazeteci var”, “kaçı tam akredite”, “kaçı yarı akredite”, ayrıca “akredite olmayıp Pekin’de gazetecilik yapanların da ortalama bir rakamlarını öğrenebilir miyim” diye soruyorum. Amacım, hani yazacağım haberin içine belki de hiç gerekli olmayan bu bilgiyi de yazmak. Ama yoooooook! Söylemiyorlar. Hele ki bugün tam zıvanadan çıktım… Geçen hafta, tam akredite gazetecilerin sayısını öğrenmek için yetkilileri, benim bağlı olduğum basın merkezinden olimpiyat gönüllüsü gençlere arattırdım. Ben aramıyorum çünkü karşıma çıkan kişi bilmiyor, diğerine aktarıyor, diğeriyle iletişim kurmak zor oluyor, o başka bir telefon numarası veriyor vs. Arattığım kişiye de “bak ‘böyle böyle’ olacak göreceksin ondan senden rica ediyorum, kusuruma bakma, sen Çinlisin o da Çinli daha rahat  iletişim kurarsınız” diye de önden gönüllü arkadaşı ikna ediyorum. Zaten haklı çıktığımı o da görüyor. Nihayetinde bana gelen yanıt şu oluyor: “Gazeteci rakamını söyleyemeyiz. Çünkü bu gizli”!!!! Naaparsınız? İşte sözün bittiği yer! İnanın söyleyecek bir şey bulamadım…

Bugünse yarı akredite gazetecilerin sayısını öğrenmek için bir girişim daha yaptım. Onların yanıtıysa geçen hafta verdikleri yanıta yakın: “Gazeteci kayıtları daha devam ediyor. Ondan ötürü söyleyemeyiz.” Ben “şimdiki rakamı verin, boş verin bu saatten sonra gelecek üç beş gazeteciyi” diyorum bu sefer de bana, “biz söyleyemeyiz” diyorlar. “Peki kim söyler onu bana söyleyin” diyorum. Bu sefer içeriden kendi Çince’sini kendisinin bile zor anladığını sandığım bir şeyi çağırıyorlar. O da höbölöb böbölöb deyip gidiyor. Ben delleniyorum. “Yahu bu devlet sırrı mı, stratejik bir bilgi mi, kaç gazeteci kayıtlı onu söyleyeceksiniz laynnnn” diye başlıyorum yüksek volümden ses perdemi açmaya. Yok kardeşim söylemiyorlar. Kafayı yiyeceğim yahu!

Oturdum bir tür kayıtlara da girecek şekilde bir resmi yazı da yazdım ve sundum. Arkasından beni aradılar ama beni bir şekilde ikna ettiler ve yine rakamı söylemediler!!?? Ama ben bu işin peşini bırakmayacağım. Olimpiyatlar bitse bile bunu bir memleket meselesi haline getireceğim, o rakamı öğreneceğim. Taktım, daha doğrusu takıldı. Valla bu benim elimde olan bir şey değil, takıldı mı takılıyor işte. Ama öğrenirsem rakamı hemen size bildireceğim. Muhtemelen sizde de şu andan itibaren bir obsesif durum başlamıştır. Eh, okumayaydınız yazımı, bir şey yapamam şimdi… Bekleyin…